Ang Lalaking Tinawag Kong Burger

May mga taong hindi naging atin, pero naging bahagi ng kuwento ng buhay natin.

Isa siya roon.

Noong 2nd year high school ako, nagkaroon ulit kami ng komunikasyon ng best friend ko noong Grade 6. Tawagin na lang natin siyang Liza.

Sa sobrang saya naming muling magkausap, napunta ang usapan namin sa mga alaala noong elementarya. Isa sa mga pinakanakakatuwang balikan ay ang crush niya noong Grade 6—isa rin naming ka schoolmate. Tawagin na lang natin siyang Uniqlo.

Ikinuwento ni Liza na nag-uusap na sila noon sa Friendster at Yahoo! Messenger. Dahil uso pa ang pag-a-add noon, ipinakilala rin niya sa akin si Uniqlo.

Noong una, kaming tatlo ang madalas magkuwentuhan online.

Hanggang sa dumating ang mga araw na wala si Liza, at kaming dalawa na lang ni Uniqlo ang natitirang magkausap.

Doon nagsimula ang kuwentong hindi ko akalaing magiging una kong pag-ibig.

Nagkapalitan kami ng numero at doon na nagsimula ang halos araw-araw naming pag-uusap. Mula Yahoo! Messenger, lumipat sa text. Mula text, naging tawag. Kahit nasa school kami, naghihintayan pa rin kami ng mensahe ng isa’t isa. Hindi namin namalayan na habang tumatagal ang mga usapan namin, unti-unti na rin pala kaming nahuhulog sa isa’t isa.

Isang araw, nagulat na lang ako. Galit sa akin si Liza.

Inamin pala ni Uniqlo sa kanya na gusto na niya akong ligawan.

Parang biglang bumigat ang lahat.

Inamin ko rin kay Liza na gusto ko na rin si Uniqlo. Pero sinabi kong lalayo na lang ako. Ayokong masira ang pagkakaibigan namin dahil lang sa isang taong pareho naming nagustuhan.

Makalipas ang ilang araw, nagkaayos din kami. Si Liza pa mismo ang nagsabing hindi na siya hahadlang.

At doon nagsimula ang pinakamasayang bahagi ng kuwento.

Hindi naman naging kami. Wala kaming anniversary, walang label, at walang opisyal na ligawan. Pero kung tutuusin, para na rin kaming magkasintahan. Araw-araw kaming magka-text, magkausap, at halos gabi-gabi ring nagkaka-chat sa Yahoo! Messenger. May sarili pa kaming tawagan. Ako ang Ham, siya naman ang Burger.

Hanggang ngayon, napapangiti pa rin ako kapag naaalala ko iyon.

Minsan, pabiro pa niyang sinasabi na balang araw magiging asawa niya ako. Noong mga panahong iyon, sapat na ang ganoong pangarap para paniwalaan kong posible ang lahat.

Hanggang sa dumating ang araw na inamin niyang may girlfriend na siya. Taga-Batangas siya, at doon rin nag-aaral ang babae.

Parang gumuho ang mundo ko noon. Unang beses kong maranasan ang ganoong sakit. Unang beses kong umiyak dahil sa pag-ibig. Wala akong magawa kundi tanggapin.

Sinabi ko sa kanya na lalayo na lang ako.

Noong una, ayaw niya.

Pero kalaunan, pumayag din siya.

Akala ko, iyon na ang katapusan ng kuwento namin.

Pero parang may ugali ang tadhana na paulit-ulit kaming pagtagpuin sa maling panahon. Noong fourth year high school, nagkaroon ng Facebook at muli niya akong in-add. Nagkumustahan kami pero may boyfriend na ako noon, kaya pinili kong umiwas bilang respeto sa ka-relasyon ko.

Noong first year college, muli kaming nag-usap. Single na ako, siya naman ang may girlfriend. Ilang buwan din kaming nagkumustahan at muntik pa ngang magkita sa Quezon City, pero hindi natuloy dahil sa malakas na ulan.

Nang second year college, nagbaligtad naman ang sitwasyon—ako ang may karelasyon at siya ang single. Doon ko unang naitanong sa sarili ko kung bakit parang mali lagi ang oras para sa aming dalawa.

Pero mahal ko na noon ang taong kasama ko, kaya muli na naman kaming nagpaalam sa isa’t isa.

Noong third year college, buntis na ako. Nangumusta siya. Binati niya ako. Nag-congratulate. May naramdaman akong kaunting panghihinayang, pero alam naming pareho na hanggang doon na lang iyon.

Mula noon, tuwing Pasko o Bagong Taon na lang ang communication namin. Simpleng “Merry Christmas.” “Happy New Year.”

Hanggang sa lumipas ang pitong taon. Noong 2020, nakita kong ikinasal na siya.

Masaya ako para sa kanya.

Pero hindi ko maitatangging may kirot pa rin. Siguro kasi siya ang first love ko. Binati ko siya. Tapos ni-restrict ko agad ang account niya. Hindi ko alam kung bakit. Siguro gusto ko lang umiwas.

Pagkalipas ng isang taon, naisipan kong i-check ulit ang conversation namin. Doon ko lang nakita na nag-reply pala siya agad.

“Thank you.”

“Kamusta?”

Isang taon na pala ang lumipas bago ko iyon nabasa. Napangiti ako. Pero kasabay no’n ang panghihinayang. Paano kaya kung hindi ko siya ni-restrict? Paano kaya kung mas maaga kong nabasa ang reply niya?

Nag-reply pa rin ako.

Sinabi kong ngayon ko lang nabasa. Nag-congratulate ulit ako. Nag-heart react lang siya.

At iyon na ang huli naming usapan.

Hindi na kami muling nagkaroon ng communication.

Hanggang isang araw, napansin ko na lang…

In-unfriend na niya ako sa Facebook. Napangiti na lang ako. Hindi dahil masakit. Kundi dahil doon ko naisip na baka iyon na talaga ang tamang pagtatapos ng kuwento namin.

Minsan, hindi talaga kayo para sa isa’t isa.

Minsan, dumating lang kayo sa buhay ng bawat isa para maranasan kung paano ang unang beses na magmahal.

At okay lang pala iyon.

Hindi lahat ng first love ay kailangang maging forever. May mga taong mananatili na lang bilang isang magandang alaala.

At sa tuwing maaalala ko si Burger, hindi na lungkot ang una kong nararamdaman.

Kundi pasasalamat.

Dahil minsan sa buhay ko, may isang taong tumawag sa akin ng Ham.

At ang mas nakakatawa…

Sa sobrang tagal ng lahat ng iyon, hindi kami nagkita kahit isang beses.

Munting Aral
Hindi lahat ng taong mahal natin ay nakatakdang manatili. May mga taong dumarating para turuan tayong magmahal, maghintay, at magpalaya. At minsan, ang pinakamagandang alaala ay hindi ang mga kuwentong nagkaroon ng masayang wakas—kundi ang mga kuwentong naging totoo.